माझ्या प्रश्नाचं काही नाही करता येणार..?

 

         काचा त्यांच्या चष्म्याची पुसटशी झाली होती, त्या चष्म्यातून त्यांना धुसरच दिसत होते. शर्ट जुनाट होता पण ,छान धुतलेला.....स्वच्छ केलेला होता....! पॅण्ट पण जुनाटच होता. पायातली चप्पल पुरतीच खालून घासुन घासुन पातळ झाली होती.
सायकल त्यांची खुप दिवसाची रक्ताचे नाते असल्यासारखी....! सहचारिणीची जागा घेतल्यासारखी सदैव साथ देत होती..!
    अपार मेहनत करुन मुलाबाळांसाठी,त्यांच्या शिक्षणासाठी कवडी कवडी जमा करत,  घरातही सरपणाचा प्रश्न सोडवत..! अनेक प्रश्नांचा बोजा आयुष्यभर डोक्यावर घेत घेत जीवन जगत.  अनेक उद्भवणाऱ्या मनातील प्रश्नाला स्वतःच उत्तर देत व शोधत काका .... आपल्या सायकलींचे पायडल मारत आपल्या विचारात चालले होते. हा संसाराचा गाडा, हे मुलांसाठी चाललेले कष्ट, अजुन किती दिवस करावे लागणार.? माझ्या प्रश्नाचं, काही नाही करता येणार..? या प्रश्नाअंती ते एका कडुनिंबाच्या झाडाखाली थबकले...!

        तेवढ्यात त्यांना एका मुलाने त्यांना थांबून आवाज दिला........! बाबा तुम्ही इथे काय करता..? आपल्याला कोण आवाज दिला म्हणुन काकांनी खाली असलेली मान वर केली व आपल्या धुसर चष्म्यातून त्या मुलाकडे पाहु लागले..?
    मुलगा बोलला चला बाबा घरी मला लठ्ठ पगाराची नोकरी लागली...! आपण दगडुशेठ हलवाई कडुन तुमच्या पसंतीचा मैसुरपाक घेऊ...!
      काकांच्या मनात उद्भवणाऱ्या अनेक प्रश्नाचे उत्तर काकांना मिळाले होते...!

धन्यवाद
मोहन सोमलकर 🙏🙏🙏🌿

चहा आणि चहा बनविणार्यावरचे प्रेम

 

चहा आणि प्रेम

 
या विषयावर अशा  अनेक  कथा आपण लिहु शकतो. मला आठवते मी नुकताच बारावीची परिक्षा १९९२ला पास केल्यानंतर कोणत्या काॅलेज मध्ये अ‍ॅडमिशन  घ्यायची आणि कोणते क्षेत्र निवडायचे हा विचार  करीत असतांनाच .माझा एक जवळचा मित्र  आपण कला क्षेत्रात अ‍ॅडमिशन  घेऊन छान पैकी  कथा,  कादंबरी, निबंध लघु लेखन कविता इ. साहित्याचा आस्वाद घेऊ म्हणुन  सांगु लागला.
            झाले मग एकदाचे ठरले कला क्षेत्रात  जायचे. अ‍ॅडमिशन झाली आणि  काॅलेज  सुरु झाले. त्यावेळेस प्रत्येकाकडे दोनचाकी गाडी फार निवडक लोकांकडे असायची. आणि  असली तरी नुसते काॅलेज मध्ये जायला कुणी जास्त  वापरत नसे. मग बाबांनी घेऊन दिलेल्या सायकलनी मस्त पैकी मी आणि  माझा मित्र ५किलोमिटर अंतरावर असलेल्या काॅलेज घेऊन जायचो..
  
        काॅलेज मध्ये जाणे आता नित्याचे चालु झाले.  ५ कि.मी अंतर सायकल ने गाठल्यावर आम्ही  काॅलेजच्या आधी थोड्या अंतराआधी एक छोटेसे चहाचे दुकान होते. तिथे चहा घेत बसायचो. चहा बनवणे वाल्या दुकानदाराचे नाव मधु होते. मधु शरीरयष्टी ने अगदी  बारीक ४० ते ४२ वर्षे वयाचा असावा. शांत स्वभावाचा  आपला चहा बनविण्यात गुंग असायचा. बसायला बाहार खुर्च्या दुकानावर शेड नाही. आपला एका डेबलावर स्टोव्ह ठेऊन त्यात राॅकेल भरुन  हाताने पंप मारायचा. त्यावेळेस पाच पाच किंवा आठ ते दहा जणांची पुणॅ मित्रांची  टोळी मधुचा चहा पिण्यासाठी तिथे बसायची.

       मधु नावाप्रमाणेच प्रेमळ त्याच्या बोलण्यात साखेरेचा गोडवा घेऊन बोलायचा.
"मधुचा चहा" म्हणजे  छान पुणॅ गंजात नुसत्या दुधात साखर अगदी मोजून,  चहापत्ती, विलायची छोट्याश्या खलबत्त्यात कुटुन आणि अद्रक पण छान ठेचून ठेचून बारीक  केलेले आणि  मग तो चहा उकळुन त्याला मधुर असा पिण्यालायक बनवायचा.
तो चहा पिल्यानंतर,'असे वाटायचे जणु.....मधुने ......आपले प्रेम ओतले की काय असे वाटायचे.  मित्रांची मैफिल सजलेली असायची. येणारा अजुन एखादा येऊन बसायचा.सकाळी सुरु झालेला मधुचा चहा संध्याकाळी अगदी ५ वाजेपर्यंत चालुच राहायचा. मधुचा चहा...घ्यायला  ,"आजुबाजुला असलेले ऑफिस  मधले लोक फार शौकीन झाले होते.... कारण मधु त्या चहात आपला जीव आणि प्रेम ओतत होता.......
            कधी बोलता बोलता आम्ही  दुसरे गिर्‍हाईक नसले आणि  आम्हाला  सवड असली की, मधु ला बोलते करायचो. त्याच्याबद्दल त्याच्या परिवारातील लोकांबद्दल जातीने विचारपूस  करायचो. मग मधुही..... आम्हाला  थोडा मिस्किलपणे चेहर्‍यावर हास्य  आणित आपल्या मुलाबाळांबद्दल सांगायचा.... त्याच्या मधुर वाणीने आणि मधुर चहाने.....  सवॅ  विद्यार्थ्यांना  निस्सीम  अस प्रेम मिळाल होत...
त्यावेळेस  च्या त्या १रु च्या  "चहा" मध्ये  आणि मधुच्या बोलण्यामध्ये जी गोडी होती... ती गोडी मला व ते मधुचे प्रेम काॅलेज  पुणॅ होऊन ...........आज २० वषॅ लोटली...... पण कुठे भेटली नाही.......

ते मधुचे निस्सीम प्रेम  व तो मधुचा चहा...... आम्ही  मित्र  कधिच  विसरु शकणार नाही. ....🙏🙏🙏🙏

..................................

कथा कशी वाटली. ... अभिप्राय  सांगावा

मोहन सोमलकर ☕☕☕🍵🍵
☕☕☕☕☕🌺🌺🌺🌺🌺