 |
| From my gallery |
आता खिडकीतून नव्हे अंगणातून
आभाळ पाहायची वेळ आली
संपला दसरा झाले चार दिवस
बघा ना उद्या कोजागिरी आली.!
ती दुनिया आमची निराली होती
मनात भरपूर चांदणे होते
जरी झोळी आमची स्वप्नाची रिकामी होती
नभात सांजेला नजर आशेची आरुढ होती
जीवनात नवा जोश,अंगात तरुणाई होती
डोंगरावर चढुन
खाली उडी मारण्याची ताकत मनात होती.!
कोजागिरी यायची तेव्हा
अख्खा वाडा आमचा आनंदाच्या वार्याने सजायचा!
२५ रु.ची वगॅणी गोळा करुन
रात्रभर कोजागिरीचा जल्लोष साजरा व्हायचा..!
मोकळ्या त्या अंगणात, आभाळी
गुलाबी, गार हवेतल्या थंडीत
गर्द गुलाबी रंगाचा शालु नेसुन
ती थंडी अंगात संचारायची.!
मग रात्री १२वाजेपयॅत
मोठ्या गंजात दुध आटवत
मराठी,हिन्दी गाणे मनात साठवत
आकाशी मोठ्या पांढराशुभ्र चंद्र यायचा बहरत.!
तेच खरे दिवस होते
खरा जीवनाचा आनंद द्यायचे
घरच्या माता,भगिनी भुलाबाईचे गाणे म्हणायचे.!
खिरापती मध्ये चने,चिवडा, जिलेबी, रेवड्याच्या गोळ्या मिळायच्या!
🌹मोहन सोमलकर 🌹
