* * * * * * कवी-मोहन सोमलकर : एक स्वप्नच लेखकाचं

मंगळवार, २८ सप्टेंबर, २०२१

एक स्वप्नच लेखकाचं

आदरणीय प्रतिलिपी माई,
महोदया,
स.न.वि.वि.
महोदया, मी मोहन सोमलकर कवी, लेखक, नागपुर. तसा मी १९९७ पासुन लिहित आहो. मला काॅलेज मध्ये असतांना पासुन शीघ्र कवित्व प्राप्त झाले. मी अनेकांच्या नावावरती कविता त्यावेळेस लिहल्या होत्या. नाॅनस्टाप कविता ,शायरी मी करायचो, मी नागपुरात " धनवटे नॅशनल काॅलेज " च्या हाॅल मध्ये मोठ्या जनसमुदायासमोर "माझी मैत्रिचं नातं ही विनोदी वर्‍हाडी कविता सादर केली होती. पहिल्यांदाच सादर करत असल्यामुळेच माझे हात कापत होते. पण मी हिम्मत हारली नाही. पुर्ण कविता सादर केली. कविता एवढी सुंदर होती की, प्रचंड मला प्रतिसाद मिळुन मला टाळ्यांचा गडगडाट मिळाला. तिच माझी प्रेरणा ठरली. पुढे मी काॅलेजचे प्रतिनिधित्व करत तीन व्यक्ती " यवतमाळात, अखिल भारतीय विद्यार्थी परिषद ने आयोजित केलेल्या, साहित्य सम्मेलनात सहभागी झालो व तिथे मंगेश पाडगांवकर सर, विठ्ठल वाघ सर, सुधाकर गायधनी सर .... हे सगळे भारताचे विख्यात कवी . यांच्यासमोर कविता सादर केली.

तिथे अनेक राज्यातील लोक कथा, कविता, शायरी सादर करायला आले होते. ते तीन दिवस साहित्यिक वातावरण पाहुन प्रचंड जनसमुदाय पाहुन सगळेच परतीच्या वेळेस भाऊक झाले होते.
माझे मित्र भोजराज साठवणे, प्रदीप मोटघरे, कवि कलाम यांची प्रेरणा मला कविता लिखाणात मिळाली.

मग आता मी वीस वषाॅनंतर प्रतिलिपी हे व्यासपीठ लाॅकडाऊनपासुन जाईन केले इथे मला खुप मित्र, माझ्या बहिणी, वरिष्ठ लोकांनी माझ्या लिखाणाला खुप प्रतिसाद दिला. मला भरभरुन प्रेम दिलं.

       पण आता कुटूंब व नोकरीच्या व्यापापाई मी जास्त लिखाण करु शकत नाही.
      आणि आता प्रतिलिपीवर विषयही बरोबर दिल्या जात नाही.
      माझे प्रतिलिपीवर एकच स्वप्न आहे, ते म्हणजे एकदा तरी, संपुर्ण विभागात नाहीतर चारोळित प्रथम यावे. खुप दिवसांपासुन मी तसा प्रयत्न करित आहे. पण साध्य होत नाही.

ज्यादिवशी मी प्रथम येईल,तो दिवस माझ्या जीवनातला अनमोल राहिल.

मग मी प्रतिलिपी सोडुन देईल.
तोपर्यंत मी लिखाणावर भर देईल.

मला प्रतिलिपीवर जे प्रेम मिळाले, ते मी आयुष्यात कधी विसरणार नाही. आबासर, येवला सर, आणि इतरही खुप लोक आहेत. ज्यांनी लिखाणात मला मोलाचे मार्गदर्शन केले.

त्या सर्वाना व प्रतिलिपीला मी आयुष्यात कधीच विसरू शकत नाही.